Prawo prasowe

p

Kontakty z mediami wyciąg z aktów normatywnych
Prawo Prasowe

USTAWA z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
(Dziennik Ustaw z 7 lutego 1984 r. i Dz. U. z 2012 r., poz. 1136)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności
wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania,
jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej.
Art. 2. Organy państwowe zgodnie z Konstytucją Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
stwarzają prasie warunki niezbędne do wykonywania jej funkcji i zadań, w tym
również umożliwiające działalność redakcjom dzienników i czasopism
zróżnicowanych pod względem programu, zakresu tematycznego i prezentowanych
postaw.
Art. 4. 1. Organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe
jednostki organizacyjne, a w zakresie działalności społeczno-gospodarczej również
organizacje spółdzielcze i osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny
rachunek są obowiązane do udzielania prasie informacji o swojej działalności.
2. Odmowa udzielenia informacji może nastąpić jedynie ze względu na ochronę
tajemnicy państwowej i służbowej oraz innej tajemnicy chronionej ustawą.
3. Na żądanie redaktora naczelnego odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji
w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie
organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia,
redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz
powody odmowy.
4. Odmowę, o której mowa w ust. 3, bądź niezachowanie wymogów określonych
w tym przepisie można zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego
w terminie miesiąca; w postępowaniu przed Sądem stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu do sądu decyzji
administracyjnych.
5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do związków zawodowych, organizacji
samorządowych i innych organizacji społecznych w zakresie zleconych im zadań
w sferze administracji państwowej oraz innej podobnej działalności publicznej.
6. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą organów władzy państwowej i wymiaru
sprawiedliwości.
Art. 5. 1. Każdy obywatel, zgodnie z zasadą wolności słowa i prawem do krytyki,
może udzielać informacji prasie.
2. Nikt nie może być narażony na uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia
informacji prasie, jeżeli działał w granicach prawem dozwolonych.
Art. 6. 1. Prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych
zjawisk.
2. Organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki
organizacyjne oraz organizacje spółdzielcze są obowiązane do udzielenia
odpowiedzi na przekazaną im krytykę prasową bez zbędnej zwłoki, nie później
jednak niż w ciągu miesiąca.
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do związków zawodowych, organizacji
samorządowych i innych organizacji społecznych w zakresie prowadzonej przez nie
działalności publicznej.
4. Nie wolno utrudniać prasie zbierania materiałów krytycznych ani w inny sposób
tłumić krytyki.

 Kontakty z mediami

Rozdział 2
Prawa i obowiązki dziennikarzy
Art. 12. 1. Dziennikarz jest obowiązany;
1. zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu
materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych
wiadomości lub podać ich źródło,
2. chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze
informatorów i innych osób, które okazują mu zaufanie.
Art. 13. Nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do rozstrzygnięcia
w postępowaniu sądowym przed wydaniem orzeczenia w I instancji.
1. Nie wolno publikować w prasie danych osobowych i wizerunku osób, przeciwko
którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również danych
osobowych i wizerunku świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że
osoby te wyrażą na to zgodę.
2. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, nie narusza przepisów innych ustaw.
Właściwy prokurator lub sąd może zezwolić, ze względu na ważny interes
społeczny, na ujawnienie danych osobowych i wizerunku osób, przeciwko
którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe.
Art. 14. Publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych
za pomocą zapisów fonicznych i wizualnych wymaga zgody osób udzielających
informacji.
1. Dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji autoryzacji
dosłownie cytowanej wypowiedzi, o ile nie była ona uprzednio publikowana.
2. Osoba udzielająca informacji może z ważnych powodów społecznych lub
osobistych zastrzec termin i zakres jej opublikowania.
3. Udzielenia informacji nie można uzależniać, z zastrzeżeniem wynikającym
z ust. 2, od sposobu jej skomentowania lub uzgodnienia tekstu wypowiedzi
dziennikarskiej.
4. Dziennikarz nie może opublikować informacji, jeżeli osoba udzielająca jej
zastrzegła to ze względu na tajemnicę służbową lub zawodową.
5. Nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych
dotyczących prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio
z działalnością publiczną danej osoby.
Art. 15. Autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy
swego nazwiska.
1. Dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy:
1. danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do
redakcji lub innego materiału o tym charakterze, jak również innych osób
udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do
opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie powyższych danych,
2. wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione
prawem interesy osób trzecich.
3. Obowiązek, o których mowa w ust. 2, dotyczy również innych osób
zatrudnionych w redakcjach, wydawnictwach prasowych i prasowych jednostkach
organizacyjnych.
Art. 16. 1. Dziennikarz jest zwolniony od zachowania tajemnicy zawodowej, o której
mowa w art. 15 ust. 2, w razie gdy informacja, materiał prasowy, list do redakcji lub
inny materiał o tym charakterze dotyczy przestępstwa określonego w art. 254
Kodeksu karnego albo autor lub osoba przekazująca taki materiał wyłącznie do
wiadomości dziennikarza wyrazi zgodę na ujawnienie jej nazwiska lub tego
materiału.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również innych osób zatrudnionych
w redakcjach, wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach
organizacyjnych.
3. Redaktor naczelny powinien być w niezbędnych granicach poinformowany
o sprawach związanych z tajemnicą zawodową dziennikarza; powierzoną mu
informację albo inny materiał może ujawnić jedynie w wypadkach określonych
w ust. 1.
Rozdział 5
Sprostowanie
Art. 31. Na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, prawnej lub innej jednostki
organizacyjnej redaktor naczelny redakcji właściwego dziennika lub czasopisma jest
obowiązany opublikować bezpłatnie:
1. rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie wiadomości nieprawdziwej lub
nieścisłej,
2. rzeczową odpowiedź na stwierdzenie zagrażające dobrom osobistym.
Art. 31a. 1. Na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub
jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego
dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i
odnoszące się do faktów sprostowanie nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości
zawartej w materiale prasowym.
2. Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje
także osobie najbliższej zmarłego, w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego,
oraz następcy prawnemu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o której mowa
w ust. 1.
3. Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora
pocztowego lub złożone w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie
dłuższym niż 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowego.
4. Sprostowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub
nazwę oraz adres korespondencyjny.
5. Adres korespondencyjny wnioskodawcy może zostać zastrzeżony tylko do
wiadomości redakcji, a w przypadku gdy materiał prasowy będący przedmiotem
sprostowania dotyczy działalności związanej z używanym przez osobę fizyczną
pseudonimem, może ona zastrzec także imię i nazwisko tylko do wiadomości
redakcji.
6. Tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu
materiału prasowego, którego dotyczy, ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu
antenowego, jaki zajmował dany fragment przekazu.
7. Sprostowanie powinno być sporządzone w języku polskim lub w języku, w którym
opublikowany został materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.”;
Art. 32. 1. Redaktor naczelny ma obowiązek opublikować sprostowanie:
1) w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma, w której zamieszczono
materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania – w terminie 3 dni roboczych
od dnia otrzymania sprostowania,
2) w dzienniku – w najbliższym przygotowywanym do druku numerze, a w
przypadku braku możliwości technicznych w numerze następnym, nie później
jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania
3) w czasopiśmie – w najbliższym od dnia otrzymania sprostowania lub następnym
po nim przygotowywanym do opublikowania numerze,
4) w innym niż dziennik przekazie za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku – w
najbliższym analogicznym przekazie.
2. Gdy możliwy termin opublikowania sprostowania przekracza 6 miesięcy, na
żądanie wnioskodawcy sprostowanie należy dodatkowo opublikować w ciągu
miesiąca od dnia otrzymania sprostowania w odpowiednim ze względu na krąg
odbiorców dzienniku. Koszty publikacji pokrywa wydawca prasy, w której ukazał się
materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.
3. Terminy określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli strony na piśmie
umówiły się inaczej.
4. Sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane w tym samym
dziale i taką samą czcionką, co materiał prasowy, którego dotyczy, pod widocznym
tytułem ,,Sprostowanie”. W przypadku przekazu za pomocą dźwięku lub obrazu i
dźwięku sprostowanie powinno być wyraźnie zapowiedziane oraz nastąpić w
przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze.
5. W tekście nadesłanego sprostowania nie wolno bez zgody wnioskodawcy
dokonywać skrótów ani innych zmian.
6. Tekst sprostowania nie może być komentowany w tym samym numerze,
przekazie lub w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma, tego samego dnia.
Nie wyklucza to jednak prostej zapowiedzi polemiki lub wyjaśnień.
Art. 33. 1. Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli
sprostowanie:
1) jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów,
2) zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a
ust. 3, lub nie zostało podpisane,
3) nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4–7,
4) zawiera treść karalną,
5) podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby
dochodzącej publikacji sprostowania.
2. Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli
sprostowanie:
1) odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej,
2) jest wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przytoczone w
prostowanym materiale, za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2,
3) zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe.
3. Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania
sprostowania, przekazać wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej
przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5,
należy wskazać fragmenty sprostowania, które nie nadają się do publikacji.
4. Redaktor naczelny nie może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli
zastosowano się do jego wskazań. W przypadku nadesłania poprawionego
sprostowania termin określony w art. 31a ust. 3 liczy się od dnia doręczenia
wnioskodawcy zawiadomienia o odmowie i jej przyczynach.
Rozdział 7
Odpowiedzialność prawna.
Art. 37. Do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem
materiału prasowego stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 38. 1. Odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane
opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba,
którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności
wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób
jest solidarna.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności cywilnej za
naruszenie prawa spowodowane ujawnieniem materiału prasowego przed jego
publikacją.
Art. 39. 1. Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania albo
sprostowanie nie ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1–3 lub ukazało
się z naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5, zainteresowany podmiot, o którym mowa w
art. 31a ust. 1 lub 2, może wytoczyć powództwo o opublikowanie sprostowania.
2. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w
ciągu roku od dnia opublikowania materiału prasowego.
Art. 43. Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia dziennikarza
do opublikowania lub zaniechania opublikowania materiału prasowego albo do
podjęcia lub zaniechania interwencji prasowej podlega karze pozbawienia wolności
do lat 3.
Art. 44. 1. Kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową podlega grzywnie albo karze
ograniczenia wolności.
2. Tej samej karze podlega, kto nadużywając swego stanowiska lub funkcji działa na
szkodę innej osoby z powodu krytyki prasowej, opublikowanej w społecznie
uzasadnionym interesie.
Art. 46. 1. Kto wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy uchyla się od
opublikowania sprostowania lub odpowiedzi, o których mowa w art. 31, albo
publikuje takie sprostowanie lub odpowiedź wbrew warunkom określonym
w ustawie podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Rozdział 8
Postępowanie w sprawach prasowych.
Art. 50. Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy prowadzi się na
zasadach określonych w odrębnych przepisach, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 52 1. Sprawy, o których mowa w art. 39 ust. 1, rozpoznaje sąd okręgowy
właściwy ze względu na siedzibę odpowiedniej redakcji, najpóźniej w ciągu 30 dni
od dnia wniesienia pozwu niedotkniętego brakami formalnymi. Przepisu art. 126 § 2
Kodeksu postępowania cywilnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wskazania
miejsca zamieszkania pozwanego, nie stosuje się.
2. Pozwany może wnieść odpowiedź na pozew w terminie 7 dni od dnia doręczenia
pozwu.
3. Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania sprawy. Przepisów Kodeksu
postępowania cywilnego o wyroku zaocznym nie stosuje się.
4. Wydany wyrok wraz z uzasadnieniem sąd doręcza niezwłocznie, z urzędu, obu
stronom.
5. Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje apelacja, którą wnosi się w
terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem.
6. Sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację najpóźniej w terminie 30 dni od dnia
wniesienia apelacji niedotkniętej brakami formalnymi.
7. Strona przeciwna może wnieść odpowiedź na apelację w terminie 7 dni od dnia
doręczenia apelacji.
Art. 53. Sprawy o przestępstwa określone w art. 43 i 44 podlegają rozpoznaniu
przez sąd wojewódzki, a określone w art. 45-49a oraz o przestępstwa popełnione
w prasie – przez sąd rejonowy.
1. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy
rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa
w art. 45-49a, oraz o przestępstwa popełnione w prasie – na obszarze
właściwości danego sądu wojewódzkiego.
2. W sprawach o przestępstwa popełnione przez opublikowanie materiału
prasowego lub przestępstwa określone w niniejszej ustawie właściwość
miejscową sądu ustala się według siedziby redakcji, a następnie wydawnictwa,
a gdy ta siedziba nie jest znana lub znajduje się za granicą – według miejsca
ujawnienia lub rozpowszechniania materiału prasowego. Jeżeli w tej samej
sprawie wszczęto postępowanie w kilku sądach, właściwy jest ten sąd, w którym
najpierw wszczęto postępowanie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej
(Dz. U. z 2001 nr 112 poz. 1198. Brzmienie od 29 września 2012)
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w
rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na
zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne
zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Art. 2. Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji
publicznej, zwane dalej „prawem do informacji publicznej”.
1. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać
wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
Art. 3. 1. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w
takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego,
2) wglądu do dokumentów urzędowych,
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących
z powszechnych wyborów.
2. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego
uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach
publicznych.
Art. 4. 1. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne
oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej,
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne
samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki
organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które
wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby
prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub
samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w
rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i
pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o
Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach
dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne.
3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa
w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Art. 5. 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na
zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o
ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na
prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie
dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z
pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji,
oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego
im prawa.
3. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o
sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w
szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu
na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub
innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje
publiczne – w zakresie tych zadań lub funkcji.
4. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie
naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących
postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności
rozpatrywania spraw.
ROZDZIAŁ 2
Dostęp do informacji publicznej
Art. 6. 1. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:
1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:
a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,
b) projektowaniu aktów normatywnych,
c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji,
wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań,
2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) statusie prawnym lub formie prawnej,
b) organizacji,
c) przedmiocie działalności i kompetencjach,
d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,
e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3–5,
f) majątku, którym dysponują,
3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,
b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu
terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w
ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,
c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,
d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,
e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,
f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i
zasadach udostępniania danych w nich zawartych,
g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie
określonym w przepisach odrębnych.
h) konkursie na wyższe stanowisko w stużbie cywilnej, w zakresie określonym w
przepisach odrębnych,
4) danych publicznych, w tym:
a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:
– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska,
wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i
przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,
c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,
d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych,
5) majątku publicznym, w tym o:
a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,
b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,
c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i
gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas
chorych,
d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z
zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)–c), oraz pożytkach z tego
majątku i jego obciążeniach,
e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa
w lit. a)–c), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek
handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,
f) długu publicznym,
g) pomocy publicznej,
h) ciężarach publicznych.
Art. 7. 1. Udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:
1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w
Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8,
2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11,
3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i
udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych,
dokumentujących te posiedzenia,
4) umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium informacji
publicznych, o którym mowa w art. 9b, zwanym dalej „centralnym repozytorium”.
2. Dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, z zastrzeżeniem art. 15.
Art. 10. 1. Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie
Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.
2. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest
udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.
Art. 11. Informacja publiczna może być udostępniana:
1) w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych,
2) przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia
umożliwiające zapoznanie się z tą informacją.
Art. 12. 1. Informacje publiczne udostępniane w sposób, o którym mowa w art. 10 i
11, są oznaczane danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi
określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za
treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła
informację, oraz datą udostępnienia.
2. Podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić
możliwość:
1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub
2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni,
powszechnie stosowany nośnik informacji.
Art. 13. 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej
zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z
zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w
ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o
powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym
jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Art. 16. 1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie
postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2
przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania
administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni,
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także
imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o
udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których
dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia
informacji.
Art. 23. Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji
publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia
wolności do roku.
Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych
z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 83) tekst jednolity z dnia 1 sierpnia 2000
r. (Dz.U. Nr 80, poz. 904) tekst jednolity z dnia 17 maja 2006 r. (Dz.U. Nr 90, poz.
631)
Art. 81 1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim
przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane,
jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem
przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych,
zawodowych;
2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz,
publiczna impreza.
Art. 82 Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej
woli, rozpowszechnianie korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci,
wymaga zezwolenia małżonka, a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub
rodzeństwa.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s